Emily drukte het mes dichter tegen Kani zijn keel aan.
"Wat boeit mijn familie mij? Ze zitten alleen maar tegen mij te zeuren dat ik niks goed doe." Zei ze geirriteerd en rolde met haar ogen.
"En dat schchthuis heeft een aantal geheimen die ik ken, dus wees maar niet bang dat ik daar zou omkomen hoor." Zei ze.
"Maar een vraagje, waarom zaten jullie de boel te slopen daar?" Vroeg ze en liet het mes wat losser tegen zijn keel aan rusten zodat hij vrijer kon ademen en spreken.

''Omdat jij verrot vlees verkocht!'' Zei Kani zwaar geirriteerd.
Kani was het duidelijk zat dat dat meisje het mes zo dicht bij hem hield, desnoods zou hij verwondingen oplopen om hier uittekomen, hij berekende gauw zijn kansen.
''Ik kwam ook maar aanzetten toen ik gebonk en geschreeuw hoorde!'' Zei Kani duidelijk kwaad, hij begon zichzelf op te winden en als dat zou gebeuren zou hij niet meer rationeel na kunnen denken.
''Verwijder dat mes NU!'' Zei hij furieus.

"Verrot vlees? En daarom gaan ze maar als een stel geten de deur inrammen? Wat een idioten.." Zei ze.
Emily voelde het mes van Kani haar huid in gaan en klemde de arm van hem nog wat steviger achter zijn rug.
"Als jij dat mes uit mijn buik haalt graag." Zei ze met haar tanden op elkaar van pijn en woede.
Ze merkte dat Kani kwaad werd en had het gevoel dat hij nu de waarheid wel vertelde, en ineens viel het mes uit haar handen.
Ze viel voorover tegen Kani aan en zakte langzaam op de grond, doordat ze voorover viel gleed het mes dat hij vasthield dieper in haar huid.
Toen ze op de grond lag kon je zien dat er een klein straaltje bloed uit haar nek kwam, en boven haar flapperde Ami met zijn vleugels.
De havik had een paar tellen terug in haar nek gebeten en een zenuw geraakt zodat ze bewusteloos raakte.

Kani wilde zijn mond open doen om te reageren maar hij voelde haar al in elkaar zakken, hij trok het mes onmiddelijk weg en draaide zichzelf om, zijn blik keek gauw naar ''Ami'' en hij grinnikte.
''Altijd op tijd hé.'' Zei hij terwijl hij zijn dolk terug in het schede liet glijden.
''En wat doen we nu met haar...'' Zei hij.
Kani bukte en hield zijn hand tegen haar nek wond om het bloeden enigzins te stelpen, hij keek rond en zag niets bruikbaars behalve het afscheuren van een stuk van zijn mantel, dit deed hij en bond het stuk stof rondom haar nek wond om het bloeden te stelpen.
''En ja hoor... mevrouw moest weer is tegen het mes aanvallen.'' Zei hij lichtelijk geirriteerd, hij scheurde weer een stuk af en bond deze om haar middel heen, dit zou het bloed voor nu stelpen maar ze zou aandacht nodig hebben van een dokter.
''En nu moet ik dit wicht zeker ook nog op gaan tillen en weg gaan brengen.'' Zuchte hij.
Hij tilde haar op en liep het steegje uit, hij wist zo 1 2 3 niet waar hij haar het beste naartoe kon brengen dus hij liep naar het slachthuis toe, hij zag een lege tafel en legde haar daar op.
De slager kwam weer tevoorschijn en zei: ''Wat heb je met haar gedaan?!''
''Niets.'' Zei Kani en hij vertrok weer uit de deur, om daarna te verdwijnen in een steegje.